IJsberen

Het is vakantie en spontaan schieten er volgeladen Volvo's met caravans en stationwagens met dak koffers door de straten. De A2 slikt de stoet wagens op en ligt, na twee dagen vakantiedrukte, er stil bij. Er heerst rust in het dorp, zelfs Koningsdag voelt rustiger dan voortgaande jaren. Maar misschien ligt het aan mij. De afgelopen dagen waren heel hard werken, stress en ook een hele snelle groei. Ik ga steeds later naar bed, om compleet uitgerust op te staan. Ik denk na over waar ik mee gestart ben en hoe ik daar nu op terug kijk. Mijn beeld over onderwijs is aan het veranderen. Frontaal onderwijs, een les draaien en mijn kunstjes herhalen jaar op jaar, kennis maken met nieuwe studenten en afscheid nemen van de afgestudeerden. Ik herken steeds meer patronen in mijn eigen handelen en ik loop tegen mijn eigen onhebbelijkheden aan. Steeds vaker realiseer ik mij dat ik mijzelf voor de voeten loop en dat verandering in het onderwijs niet mogelijk is door zelf iets anders te doen, maar door de mentaliteit in het team te veranderen. Maar hoe ga ik dat doen? Ik loop door de kamer te ijsberen, met mijn handen op mijn hoofd tracht ik de oplossing te vinden. En steeds weer die vraag "waarom kijk ik nu anders naar het onderwijs dan voorheen"?

Een goed gesprek

Vandaag zit ik samen met de teamleider op het kantoor. We praten even na over de afgelopen week en de vergaderingen en ontwikkeling binnen ons curriculum. Deze week heb ik een film verstuurd over de toekomst van het onderwijs, en dit heeft de tongen bij ons in de kantine losgemaakt. Zo ook bij mijn teamleider. "Sebastiaan, wat gaat er in de toekomst met ons onderwijs gebeuren en wat hebben we daar voor nodig?". De vraag overrompelt mij een beetje, want uit verschillende reacties uit het team blijkt dat zij het onderwijs en de manier zoals het gegeven zal worden niet veranderd. Ik ben van mening dat dit wel gaat veranderen. Het zijn vaak gesprekken op early adopter v.s. Laggerd niveau. Maar de teamleider zet met zijn vraag een deur open, een open mindset en ik vraag mij af waar Roggers zijn houding zou inschalen. Early majortity misschien, of misschien moet ik niet gaan inschalen, gewoon het gesprek aan gaan. De reden van zijn vraag is te begrijpen, want de school gaat verhuizen en we gaan naar een nieuwbouw, dus alles is nog open. Er zijn nog geen tekeningen, en er is alle vrijheid om te experimenteren met curricula, lesmethode en scholingruimte indeling.

Mijn visie sluit aan bij scenario 2 uit het toekomst scenario van Boersma, Halman, Maas , Van Beek & Raaijmakers (2017). Hier wordt onderwijs verzorgt aan leerlingen van verschillende leeftijden, leergroepen, 21 eeuwse vaardigheden en een groot onderwijscentrum. Ik onderbouw de leergroepen met voorbeelden van basisscholen die leerlingen van verschillende leeftijden op een stage samenwerken aan opdrachten in 1 groot lokaal. De 21 eeuwse vaardigheden weerleg ik met de snelle ontwikkeling van techniek die het onmogelijk maakt om leerlingen de laatste kennis uit het werkveld mee te geven. Daarentegen geven bedrijven aan een leerling te willen met de juiste werkhouding en manier van werken die leren tijdens stage mogelijk maakt, " geef ons een student met een juiste houding, het beroep leren ze hier wel". de snelle ontwikkelingen in de complexiteit van het werk, maakt het voor school erg moeilijk om te volgen. Het aanleren van leren en omgaan met complexe problemen zou hierbij een oplossing kunnen bieden voor school. De samenvoeging van scholen vraagt om minder uitleg, omdat onze afdeling bezig is met een fusie met een andere scholen. Het dalende aantal studenten vraagt om het overkoepelend delen van docenten kennis en samenvoegen van scholen. Hiermee loopt ons gesprek op een einde, maar de vraag om mee te denken over onze school en het onderwijs van de toekomst ligt op de tafel teamleider en bij mij.